عضو کمیته علمی و هیات داوران همایش ملی "الگوهای توسعه پایدار در مدیریت آب" گفت : سالانه حدود 49 میلیارد متر مکعب آب به دلیل پایین بودن راندمان مصرف در بخش کشاورزی هدر میرود. به گزارش گروه دریافت خبر ایسنا - منطقه خراسان، مجید رحیمی زاده در آستانه برگزاری این همایش افزود: متوسط کارایی مصرف آب در بخش کشاورزی خوشبینانه حداکثر 35 درصد است که این امر بیانگر نیاز به کار و رسیدگی بیشتر در این حوزه است. عضو هیات علمی دانشگاه آزاد بجنورد، راندمان مصرف آب را در کشاورزی شامل دو بخش انتقال و توزیع در سطح دانست و اظهار كرد: راندمان انتقال آب از طریق پوشش انحار، ایجاد نحرهای سیمانی یا لوله گذاری افزایش مییابد. وی افزایش راندمان توزیع را نیز با اجرای سیستم آبیاری تحت فشار قابل تحقق اعلام کرد و افزود: تازمانی که سیستم کشاورزی مدرن نشده است استفاده از روشهای آبیاری نوین جوابگو نیست، زیرا باید سیستمها را با توجه به شرایط منطقهیی پیاده کرد لذا باید در کشاورزی مبتنی بر خرده مالکی به دنبال اصلاح روشهای نسبی بود. رحیمیزاده خاطرنشان کرد: بهرهوری مصرف آب در گیاه زراعی را میتوان به عنوان سومین راندمان در نظر گرفت که در واقع این مورد نیاز به اصلاح نژاد و الگوی کشت دارد که با عملیات زراعی و بهنژادی میتوان به این هدف رسید. وی درباره بحث استفاده مجدد از پسابها تصریح کرد: امروزه یکی از اولویتهای برنامهریزی توسعه شهری در نقاط مختلف دنیا به خصوص در مناطق خشک و نیمه خشک، طراحی و احداث شبکه جمعآوری، تصفیه و دفع بهداشتی پساب شهری و استفاده مجدد از آن با کمترین عوارض زیست محیطی است. وی با بیان اینکه در بسیاری از کشورهای دنیا، فاضلاب شهری پس از تصفیه در بخش کشاورزی، آبیاری فضاهای سبز برون شهری و جنگلها، تغذیه آبخوانها، پرورش ماهی و دامپروری استفاده میشود، گفت: مصرف خانگی آب در شهر مشهد در سال جاری حدود 210 میلیون متر مکعب است که با احتساب حدود 70 درصد این مقدار به عنوان حجم پساب تولیدی، میزان قابل توجهی آب قابل تجدید وجود دارد که علی رغم محدودیت شدید منابع آب از آن استفاده مناسبی نمیشود. رحیمیزاده افزود: استفاده از این منبع آب قابل تجدید در نزدیکی مراکز شهری، مشکل کمبود آب را تخفیف داده و امکان افزایش محصولات کشاورزی در اطراف این مناطق را فراهم میسازد. استاد دانشگاه آزاد بجنورد خاطرنشان کرد: شهر مشهد بیش از یک دهه است که دچار کمبود آب است و از منابع آبهای سطحی و زیرزمینی قابل ملاحظهای که بتواند آیندهای پایدار برای توسعه این شهر فراهم آورد، برخوردار نیست. وی تاکید کرد: در دو دهه اخیر، افراط در بهرهبرداری از آبهای زیرزمینی باعث افت شدید سطح آب در دشت مشهد و به تبع آن شهر شده که این افت گاهی به بیش از 10 متر نسبت به چند سال گذشته گزارش شده است که برای آب زیرزمینی مشهد یک فاجعه محسوب میشود. رحیمیزاده اظهار كرد: کاهش شدید آب در آبخوان و ورود آلایندههای مختلف کشاورزی، صنعتی و شهری باعث افت شدید کیفیت آب زیرزمینی دشت مشهد شده است. وی افزود: طبق بررسیهای به عمل آمده در شهر مشهد مهمترین منبع آلوده کننده آب زیرزمینی، فاضلابهای خانگی است لذا از آنجاییکه تعداد قابل توجهی از چاههای آب شرب شهری در داخل محدوده شهر است، برای حفظ آنها از خطر آلودگی باید هرچه سریعتر سیستم جمعآوری و انتقال فاضلاب شهری توسعه یابد. وی مدیریت حاکم بر بخش کشاورزی و منابع آبی را پایدار و کلاننگر ندانست و اظهار كرد: مدیریت منابع آب و بهرهبرداری از آن از شکل تقریبا دولتی باید خارج شده به بخش خصوصی سپرده شود بهگونهای که کشاورزان نیز خود را در آن دخیل بدانند زیرا تا زمانی که آنها خود را موظف به حفظ آب ندانند و نگرش آنها تغییر نکند، به نتیجه نخواهیم رسید. رحیمیزاده تصریح کرد: کشاورزان آب را به عنوان کالایی بهادار نمیشناسند لذا باید قیمت واقعی آب و کارایی اقتصادی آن برای کشاورزان مشخص شود.خبرگزاری ایسنا -88/11/19
